Ignorabimus? Czy jednak „Będziemy wiedzieć!”?

Ignorabimus? Czy jednak „Będziemy wiedzieć!”?

Dzisiaj o poszukiwaniu fundamentów myśli, ich ewentualnych ograniczeń, definiowaniu własnego, osobistego, intelektualnego manifestu. Jakże przydatnego i strategicznie, i na co dzień. Nawet w tutejszych dyskusjach. Tutejszych, czyli w codziennej przestrzeni internetowej. Od lat, by nie powiedzieć „od zawsze”, można wyróżnić dwie postawy. Obie zostały trafnie zwerbalizowane w znanym i ważnym sporze datującym się na sto lat z okładem. Symbolizują go dwa cytaty.

„Nie znamy i nie poznamy”

Emil du Bois-Reymond, zoolog. Człowiek ma ograniczone i nieprzekraczalne zdolności poznania. Szczególnie w obszarze poszukiwania istoty świadomości, materii, życia. Sentencja ta jest znana także w swojej łacińskiej wersji „Ignoramus et ignorabimus”.

„Musimy wiedzieć, będziemy wiedzieć!”

David Hilbert, matematyk. Nie ma nierozwiązywalnych problemów. Nie ma granic poznania. A przynajmniej nie potrafimy ich określić. Przecież te, które co jakiś czas definiujemy, i tak systematycznie przekraczamy. Nie ma więc potrzeby zawracać sobie głowy jakimikolwiek rozważaniami o granicach.

Być może ten słynny spór jest z gruntu fałszywy? Miesza obszary wyjaśniające świat (nauka: jak?) z tymi go interpretującymi (filozofia, religia: dlaczego tak?). O czym już wspomniał żyjący wiele lat przed cytowanymi powyżej Newton. Później swoje, jakże istotne, dołożył Kurt Goedel z dowodem na to, że nigdy nie ma wiedzy kompletnej, domkniętej i zawsze istnieje obszar, którego nie da się bezpośrednio wywieść z tego już znanego. Przynajmniej w matematyce.

Mam swoją osobistą odpowiedź na pytanie tytułowe i nie jest to „Czterdzieści dwa”. Co więcej, ze wspomnianego dowodu Goedela wynika między innymi, że… nie da się zbudować takiego komputera, jak w książce i filmie „Autostopem przez galaktykę”.

A Twoja odpowiedź i postawa? Ignorabimus, czy będziemy wiedzieć?

Previous Zanim wyjdziecie z pokoju; podsumowanie rozmowy
Next Miszcz, czyszczę czakry, kalibruję wibracje, tanio

Powiązane wpisy

Autorefleksja

Morgan Freeman i pierogi, czyli przestań udawać Boga

LinkedIn ma moc broni masowego rażenia. W efekcie wiele informacji wielokrotnie powtarza się przed naszymi oczami, bo dzielą się nimi coraz to kolejni ludzie (nie narzekam oczywiście, bo dzięki temu

Autorefleksja

Mit nr 3: rób, co kochasz, a dnia w pracy nie będziesz

Tytułu Pogromcy Mitów sobie (jeszcze) nie przyznam. Przypomnę jedynie, że przynajmniej dwa z tych mocno pokutujących już nadkruszyłem. Mam na myśli cudowny lek na wszystko, czyli „Bądź sobą!” (LINK) oraz

Autorefleksja

Czy stosujesz przemoc? Tak, codziennie

Byłem uczestnikiem ciekawej dyskusji. Przyznam się, wręcz inspiratorem. Punktem wyjścia było proste pytanie „Czy nadstawianie drugiego policzka jest strategią wygrywającą?”. Blisko 300 komentarzy i wielokrotność zaangażowania uczestników  jest pewną miarą