Wszedłem na Chachani, czyli jak spotkały się dwie szóstki

Wszedłem na Chachani w październiku. Na górę wyższą niż cztery lata wcześniej. Do tego w lepszym stylu, choć przecież o te cztery lata starszy. Wtedy wszedł mój umysł zmuszając brutalnie ciało do ruchu, bo ciało nie chciało. Teraz też było ciężko, ale ciało już współpracowało z siłą woli. Jak do tego doszło?

– Wyznaczyłem sobie realny cel, ważąc chęci i możliwości. Osiem lub siedem z przodu wysokości góry? Nie potrzebuję szarżować, sześć wystarczy, to dla mnie bardzo ok.

– Otoczyłem się właściwymi ludźmi; doświadczenie, wiedza, lepsi ode mnie w chodzeniu po górach

– Przygotowywałem się wsłuchując się w rady silniejszych i bardziej doświadczonych. Rady przeznaczone dla takich amatorów, jak ja, nie zawodowców, to ważne. Uwaga: kluczem była systematyczność, a nie intensywność przygotowań. Mam być lepszy od samego siebie, wystarczająco dobry na miarę swojego celu, nie od innych ludzi oraz ich celów.

– Co było najtrudniejsze? Zejście, powrót do bazy. Kilka godzin po szutrze, skałach, a na samym końcu… znów pod górę. Całe szczęście, już o tym wiedziałem z poprzednich lat, więc mental nie siadał. Na końcu schodziliśmy we trzech w wieku 60+, zmieniając się na prowadzeniu jak kaczki w kluczu. Zespół do końca.

Czy ciągnie mnie jeszcze wyżej? Sam obserwuję z zaciekawieniem, że wcale nie. Kuszą mnie konkretne miejsca (szczyty, pasma), ale nie z racji wysokości. Np. Ararat oraz pewien szczyt w Alpach, z którym mam na pieńku. Ten rekord sprzed dwóch tygodni już mi wystarcza.

Jedni może nazwą to samoograniczeniem czy brakiem ambicji. Dla mnie osobiście to dojrzałość i spełnienie. Sześć tysięcy to mój limit i cieszę się, że jestem tego świadom. Wszystkim mówiącym, że wiek to tylko liczba, a jedyne ograniczenia są w naszych głowach, życzę powodzenia i uprzejmie wskazuję kierunek do drzwi :-).

Z kolei o tym, jak było cztery lata temu, tutaj (LINK).

PS no i wyciągnąłem wnioski sprzętowe, dotychczasowe rękawiczki okazały się zbyt słabe. Ta kwestia jest już załatwiona, posiłkując się nowym doświadczeniem kupiłem trzy pary, które w skrajnych warunkach mogę założyć jedne na drugie. Zimno, wiatr, deszcz już mi niegroźne.