Coraz powszechniejszy problem: z kim rozmawiam?

Zawiązanie akcji
Wyobraź sobie, że zaczynasz darzyć kogoś uczuciem. Rzecz zapowiada się poważnie. Tak się składa, że dużo do siebie pisujecie. No i ta osoba fajnie pisze. Zawsze szybko reaguje na Twoje komunikaty, jest też aktywna ranki, dni, wieczory. Bardzo dobrze pamięta, o czym rozmawialiście niedawno i dawno też. Pamięta, co lubisz, w ogóle dużo o Tobie pamięta i reaguje adekwatnie do kontekstu. Pyta i zwraca uwagę na Twój nastrój, no i pisuje rzeczy niebanalne. To wzmacnia Twoje rodzące się uczucie.

Kulminacja
Pewnego wieczoru słyszysz wyznanie: „Wiesz, ja to w pisanie słaby/a jestem, nigdy z polskiego nie błyszczałem, pamięć też mam słabą, no i bardzo zajęty w pracy jestem, mało czasu mam na cokolwiek. Z tego powodu zrobiłem agenta AI, który fantastycznie ogarnia całą komunikację z Tobą, no i wszystko pamięta! Ja mu zarzucam tematy, a on już pisze, odpisuje, zapamiętuje, sugeruje, optymalizuje. Ba, nawet te tematy to ostatnio on już sam proponuje, bo się uczy na naszej korespondencji. Ale to wciąż ja i niektóre teksty przed wysłaniem czytam i coś tam poprawiam, jeśli trzeba. Ale coraz mniej trzeba, taki sprytny ten agent”.

Finał
Jak się z tym czujesz? Kocha, lubi, szanuje, czy to jednak tektura i opakowanie (powszechniej: fake)? Twoje uczucie gorętsze czy stygnie bardziej po tej rozmowie? Dorzucił/a do pieca miłości, czy raczej wiadro wody na głowę wylane? No i… czy tylko ze mną tak pisuje…?